İslami ilahiyatın (Tevhid) felsefesini anlatan analitik ve inanç odaklı bir tespittir. Yazar, tıptaki "koruyucu hekimlik" (hastalık gelmeden önce alınan aşı veya hijyen önlemleri) kavramı ile dinin rolü arasında bir metafor kurar. Kuran'ın temel amacı, insanların şirke (putlara, kula kulluğa veya kibre) düşüp ruhsal olarak hastalanmasını (veya yozlaşmasını) bekleyip onları cezalandırmak değildir. Tam aksine, Tevhid (Allah'ın birliği) inancını aşılayarak, insan ruhunu o hastalıklara (şirke) karşı önceden korumak, ahlaki bir bağışıklık sistemi ("ışık") oluşturmaktır. Dinin önleyici/koruyucu misyonunu özetler.