(Arthur Schopenhauer veya Ecclesiastes felsefesini özetleyen sarsıcı bir aforizmadır). Cehaletin mutluluk, bilginin ise lanet olduğunu anlatır. Etrafında olup biteni anlamayan, sorgulamayan ve sığ yaşayan insanlar genellikle mutludur. Ancak bir insan felsefeyi, adaletsizliği, evrenin anlamsızlığını veya insanların ne kadar ikiyüzlü olabileceğini öğrenmeye (bilmeye) başladığında; zihni uyanır ve o gerçeklerin ağırlığı altında ezilerek ruhsal bir ıstıraba (acı çekmektir) gömülür. Bilinç arttıkça, mutluluk azalır.