İnsanın dışarıdan görünen sarsılmaz gücünün, içeride ödediği o korkunç bedelleri anlatan edebi ve çok duygusal bir aforizmadır. İnsanlar, hayata karşı eğilmeyen, her felakette ayakta kalan "güçlü (dik duran)" insanlara gıptayla bakarlar ve onların doğuştan şanslı veya duygusuz olduğunu sanırlar. Oysa yazar; o çelik gibi "dik duruşun" bedavaya elde edilmediğini; onun inşasında aslında yüzlerce ihanet ("kalp ağrısı"), defalarca düşüp kalkma ("yenilgi") ve gizlice dökülmüş binlerce "gözyaşı" saklı olduğunu hüzünlü bir gerçeklikle hatırlatır.