Çocuk psikolojisinin ve pedagojisinin en hassas, en göz ardı edilen kurallarından birini anlatan bu pedagojik uyarı, iletişimin "ne söylendiği" değil, "nasıl söylendiği" gerçeğini vurgular. Yetişkinler (ebeveynler), çocuklarına "dikkatli ol", "bunu böyle yapmalısın" derken, kullandıkları mantıklı ve eğitici kelimelerin çocuğu koruduğunu sanırlar. Ancak o sırada kullandıkları ses tonundaki öfke, küçümseme, bıkkınlık veya korku (eleştirel ton), mantığın önüne geçer. Çocuk henüz o soyut kelimeleri analiz edemediği için, doğrudan o sesin yarattığı "duyguyu" (korkuyu veya yetersizlik hissini) emer. Söz, aslında çocuğun beyninin sadece "ton frekansını" okuyan duygusal bir sünger olduğunu hatırlatıyor.