Bu psikiyatrik ve derin içgörülü tespit, melankolinin ve ruhsal çöküntünün insanın normale (algısına) nasıl dönüştüğünü anlatıyor. İnsan uzun süre kronik bir mutsuzluk, halsizlik ve isteksizlik içinde yaşadığında, beyni bu karanlık durumu "hayatın normal seyri" olarak kabul etmeye başlar. Ta ki bir gün iyileşip, zihnindeki o sis bulutu kalktığında ve hayatın aslında ne kadar hafif, enerjik ve renkli olabileceğini (depresyonsuzluğu) yeniden tadana kadar... İyileşme anındaki bu şok, geçmişte yaşanan ruhsal karanlığın (depresyonun) ne kadar ağır bir yük olduğunu kişiye çok acı bir şekilde gösterir.