Bu söz, insan ilişkilerindeki temel bir dinamiği vurgular. Kişi, kendini ifade etmekten, düşüncelerini ve duygularını açıkça ortaya koymaktan kaçındığında, yani anlaşılma arzusunu yitirdiğinde, başkalarının ona karşı geliştireceği derin bağı ve empatiyi de engeller. Anlaşılmak istememek, genellikle bir savunma mekanizması veya içe kapanıklık hali olsa da, aynı zamanda bir iletişim duvarı örer.

Bu durum, kişinin başkaları tarafından gerçekten önemsenmesini, değer görmesini ve hayatında bir yer edinmesini zorlaştırır. Çünkü önemsemek, bir başkasının iç dünyasını kavramaya, ona nüfuz etmeye dayanır. Kendini anlaşılmaz kılan kişi, aslında başkalarının ona ulaşma çabasını da boşa çıkarır ve bu da zamanla kişinin yalnızlaşmasına, çevresiyle olan bağlarının zayıflamasına yol açar. Varoluşsal olarak, görünür ve anlaşılır olmak, önemsenmenin bir ön koşuludur.