Çalışmanın (alın terinin) kutsallığını yücelten ve "pasif/tembel bilgeliği" (veya sahte dindarlığı/inzivayı) ağır bir şekilde eleştiren eylemci bir aforizmadır. Bazı insanlar, dünyadan kopup sadece dua ederek, meditasyon yaparak veya hiçbir işe yaramadan yatarak (pasif kalarak) ruhani bir "arınma" yaşadıklarını sanırlar. Oysa yazar; asıl arınmanın, tarlada güneşin altında ter döken işçinin o "nasırlı ellerinde", yani dürüst, yorucu ve üreten emeğin bizzat içinde olduğunu savunur. Hayata ve insanlığa hiçbir somut fayda sağlamadan edinilen o içsel huzurun aslında koca bir "kendini aldatmaca" olduğunu tokat gibi yüzümüze vurur.