Bu pedagojik ve ebeveynlik üzerine verilmiş altın kural, ergenlik dönemindeki iletişim krizlerinin en doğru çözümünü sunar. Ergenlik, bireyin kendi kimliğini bulmaya çalıştığı, otoriteye isyan ettiği ve sürekli anlaşılmadığını hissettiği fırtınalı bir dönemdir. Bu evrede anne ve babalar genellikle sürekli "konuşarak" (nasihat ederek, emir vererek, eleştirerek) çocuklarına ulaşmaya çalışırlar. Oysa ergenin ihtiyacı olan şey yönlendirilmek değil, fikirlerinin önemsendiğini hissetmektir. Yazar, ebeveynin sürekli konuşan bir otorite figüründen çıkıp, onu yargılamadan "dinleyen" ve anlayan bir limana dönüşmesinin çatışmaları çözecek tek formül olduğunu vurguluyor.