Bu mizantropik (insan doğasını eleştiren) ve karanlık psikolojik tespit, toplumsal düzenin aslında karşılıklı bir ikiyüzlülük anlaşması üzerine kurulu olduğunu iddia ediyor. Toplum içinde hepimiz nezaket kuralları gereği hissetmediğimiz şeyleri söyler, sevmediğimiz insanlara gülümser ve zaaflarımızı gizleriz. Eğer herkes bir anlığına tamamen dürüst olsaydı ve aklından geçenleri filtresiz söyleseydi, dünyada hiçbir evlilik, dostluk veya ortaklık ayakta kalamazdı. Yazar, insanların birbirlerinin yalanlarını ve maskelerini bilmelerine rağmen (sahtekarlık), sırf yalnız kalmamak ve düzeni bozmamak adına bu sessiz tiyatroya (tahammüle) katlandıklarını sarsıcı bir netlikle ifade ediyor.