Edebiyatın, felsefenin ve sanatın "huzur vermek" (ninni söylemek) için değil, "rahatsız etmek" (uyandırmak) için var olduğunu savunan bu yıkıcı (veya avangard/punk) yazar manifestosu, düşüncenin keskinliğini anlatır. Çoğu insan kitapları kafasını dağıtmak, rahatlamak veya iyi hissetmek için okur. Oysa gerçek yazar (örneğin Dostoyevski veya Kafka); okuyucunun o sahte konforunu yıkmak, inançlarını sorgulatmak, onu kendi karanlığıyla yüzleştirmek ve o yumuşak karnına bir yumruk atmak ("zarar vermek") için kelimeleri birer silah gibi kullanır. Söz, edebiyatın aslında entelektüel bir saldırı ve aydınlatıcı bir "uyandırma" eylemi olduğunu cesurca savunuyor.