Bu söz, insanın kaçınılmaz son olan ölümle ve hayatındaki çatışmalarla kurduğu karanlık ama gerçekçi bağı felsefi bir derinlikle ele alır. Psikolojik açıdan bakıldığında iki mezar imgesi, kişinin hem kendi egosunun ölümüne yani öz-yıkımına hazır oluşunu hem de hayatına giren ötekilerin yaratacağı hayal kırıklıklarına karşı geliştirdiği amansız savunma mekanizmasını simgeler. Kendisi için kazdığı mezar, fani oluşunun ve her an her şeyden vazgeçebileceğinin kabulüdür. Diğer mezar ise dış dünyaya, düşmanlara ya da yitirilecek değerlere ayrılmıştır.

Edebi açıdan bu kararlı döngü, yaşamın bitmek bilmeyen mücadelelerini ve insanın varoluşsal savaşta ne denli ödünsüz bir kabulleniş içinde olduğunu gösterir. Mezar kazma eyleminin sürekliliği, hem bir intikam felsefesini hem de stoacı bir hazır oluşu barındırır. İnsan, her kayıptan sonra yeniden ayağa kalkıp o mezarı tekrar kazacak kadar dirençli ve aynı zamanda ölüme aşinadır.