(Türk halk müziğinden/şiirinden, arabesk ve çaresiz bir teslimiyet ifadesidir). Acının artık geçici bir misafir değil, evin kalıcı bir sahibi (baş köşeye kuruldu) olduğunu anlatır. İnsan savaşır, direnir, unutmaya çalışır ama bir noktadan sonra kalp o kadar çok darbe alır ki, artık hüznü kovmaya (veya mutlu olmaya) gücü kalmaz (yoruldu yüreğim). Acının varlığını çaresizce, bitkin bir şekilde kabullenmenin en saf halidir.