(Friedrich Nietzsche'ye ait olan) din ve "körü körüne inanç (dogma)" kavramına indirilmiş muazzam derecede zeki ve sarsıcı bir felsefi/epistemolojik tokattır. İnsanlar "Ben kuvvetle inanıyorum" diyerek bununla övünürler ve inancın gerçeği aramak olduğunu sanırlar. Oysa yazar (deha); insanın aslında o rahatlatıcı, konforlu (cennet masalı) inancına tutunarak; bilimsel, acı ve soğuk "hakikati" öğrenmekten ölesiye korktuğunu ("bilmek istemediğini"); inancın aslında bir arayış değil, o acı gerçekten kaçmak için takılmış gönüllü bir "körlük (gözbağı)" olduğunu o zehirli dille ispatlar.