(Ekolojik aydınlanmanın, Jean-Jacques Rousseau'nun veya Frankfurt Okulu'nun) insanlığın o meşhur "medeniyet" hikâyesini tamamen tersine (karanlık bir okumaya) çevirdiği harika bir antropolojik tespittir. Bizler şehirler kurup doğayı betonlaştırmamızı "zafer ve gelişim" sanırız. Oysa yazar; insanın doğayla barışmak yerine, paranoyakça korkup ağaçları kestiğini, hayvanları hapsettiğini ve sırf "savunma/güç" uğruna doğayı sömürdüğünü; bu yüzden kurduğumuz bu şatafatlı uygarlığın aslında sevgiye değil, tamamen o ilk çağlardaki "şiddete, korkuya ve silaha" dayanan hastalıklı bir hapishane olduğunu ifşa eder.