Blaise Pascal'ın (ve romantizmin) rasyonaliteyi tahtından indiren o evrensel ve efsanevi aforizmasıdır. İnsan, beyniyle (aklıyla) her şeyi mantıklı bir çerçeveye oturtabilir; kime âşık olması gerektiğini, hangi işi yapması gerektiğini tablolarla hesaplayabilir. Ancak duygunun merkezi olan "kalp", matematiğe, mantığa veya kurallara asla boyun eğmez. Yazar; kalbin, aklın algılayamayacağı bambaşka, kendine has, ilkel ama devasa bir "mantığı/nedeni" olduğunu ve o duygu seline kapıldığında dünyanın en zeki aklının bile tamamen çaresiz kalacağını mükemmel bir dille fısıldar.