Evlilik kurumuna, sadakate ve aşka duyulan o muazzam derecede saf, romantik (ve neredeyse dini/mistik) bir bağlılık yeminidir. Konuşan kişi, eşini o kadar derin ve hastalıksız bir şekilde sevmektedir ki; hayatta tattığı ilk sevginin son sevgi olarak kalmasını en büyük lütuf olarak görür. Bununla da yetinmeyip, gelecekte nefsine yenik düşmemek, aklının başkasına kaymaması ve bu kutsal bağı bozacak ("başka bir kadını sevecek") herhangi bir güce/duyguya asla sahip olmamak için Tanrı'ya sığınır. Sadakatin sadece bir tercih değil, ilahi bir yakarışa dönüştüğü o kusursuz aidiyet hissidir.