İhtirasın ve zaafların insanı nasıl yok ettiğini anlatan çok karanlık ve edebi bir metafordur. Bir insan gücü, parayı, şöhreti veya yasak bir aşkı ararken (onun peşinden koşarken); aslında kendi iradesiyle yürüdüğünü sanır. Oysa yazar; insanın peşinden koştuğu o saplantılı arzunun (zaafın), eninde sonunda onu yutacak olan devasa bir "kapan/tuzak" olduğunu ve o arayışın kendisinin bir "yem" olma hali olduğunu o kadersel trajediyle özetler. Seni yok edecek şey, en çok arzuladığın şeydir.