Anadolu insanının, yoksulun veya hayata geç kalmış (veya hevesi kırılmış) bir insanın o muazzam kalp kırıklığını ve tükenmişliğini anlatan efsanevi bir metafordur. İnsan gençliğinde çok şey (aşk, zenginlik, başarı) ister; ancak fakirlikten veya imkânsızlıklardan dolayı bunlara sadece uzaktan bakmakla ("vitrin seyretmekle") yetinir. Yıllar geçip de yaşlandığında artık o fırsatlar eline geçse bile; o uzaktan bakmanın verdiği yorgunluk ve "heves kırılması", içindeki tüm o yaşama veya tat alma arzusunu ("iştahı") öldürmüştür. Yokluğun insan ruhunu nasıl yavaş yavaş ve geri dönülmez şekilde çürüttüğünü sarsıcı bir acıyla özetler.