Bu derin romantik ve yalnızlık yüklü itiraf (muhtemelen kitap kurdu olan ama aslında sevgiye aç birinin ruh halidir), edebiyata kaçışın asıl nedenini anlatır. İnsan, dış dünyanın kalabalığı içinde kendini o kadar yalnız hisseder ki, bu gerçeklikten kaçmak için bir odanın sessizliğine ve bir kitabın sayfalarına (hayal dünyasına) sığınır. Ancak bu izolasyon, insanlardan nefret ettiği için değil; tam tersine, günün birinde o kapıyı çalan, onu gerçekten anlayan ve onun için oraya gelmiş tek bir "gerçek insanın" (ruh eşinin) varlığına duyduğu o umut dolu özlemdir. İzolasyonun ardındaki o şefkat arayışıdır.