Yaşar Kemal'e (veya Anadolu irfanına) ait olan bu muazzam edebi ve psikolojik tespit, "derdi paylaşmanın" o iyileştirici şifasını anlatır. Bir insan ne kadar büyük bir acı veya travma yaşarsa yaşasın; eğer bunu bağırarak, ağlayarak veya bir dostuna anlatarak (kelimelere döküp) dışarı atabiliyorsa ("konuşuyorsa"), o zehir vücuttan atılmış olur. Ancak o acıyı kimseyle paylaşmayıp, gurur yapıp veya kimseye güvenmeyip sadece içine atan ("gömülen") insan, o zehri kendi kalbinde büyütür. Yazar, asıl ölümcül olanın acının kendisi değil, o acının içe doğru yarattığı "sessiz ve karanlık patlama" olduğunu hüzünle uyarır.