Aydınlanma çağının, Cumhuriyet devrimlerinin ve siyaset biliminin en temel (kurucu) aksiyomudur. Bir devlete dışarıdan anayasa getirebilirsiniz, binalar, yollar ve meclis inşa edebilirsiniz; ancak o devleti ayakta tutacak olan şey "kurumlar" değil, o kurumları çalıştıracak (ve denetleyecek) olan halkın zihinsel kapasitesidir. Hurafelere inanan, sorgulamayan ve biat eden ("okumamış") bir halka demokrasi verirseniz o sistemi anında bir diktatörlüğe veya şeriat devletine dönüştürür. Yazar, modern (ve laik) bir devletin ancak ve ancak rasyonel düşünen, "eğitimli/okumuş" bir toplumun omuzlarında yükselebileceğini net bir dille belirtir.