Bu söz, modern insanın en büyük yanılgılarından birine, yani maddi olan ile manevi olanın karıştırılmasına parmak basıyor. Para ve malzeme gibi dışsal kaynaklar kolayca feda edilebilir ve yerine konulabilirken, zaman ve sevgi insanın en sınırlı, geri döndürülemez ve en özgün sermayesidir. Psikolojik açıdan bakıldığında, birine maddi yardımda bulunmak genellikle vicdanı rahatlatmanın veya sorumluluktan kaçmanın kolay bir yoludur ve derin bir bağ kurmayı gerektirmez.

Oysa zaman ve sevgi vermek, kendi varlığından pay etmek, empati kurmak ve ötekiyle gerçek bir temas kurabilmek için savunmasız kalmayı göze almak demektir. Felsefi olarak bu durum, çağımızın varoluşsal bir paylaşım krizini işaret eder. Günümüz dünyasında en kıymetli hazine, bir başkasının hayatına nesnelerle değil, bizzat kendi varlığımızla dokunabilmektir. Bu yüzden gerçek cömertlik, cebimizdekileri değil, ruhumuzdakileri feda edebildiğimizde başlar.