(İbn Battuta'ya ait olduğu bilinen meşhur seyahat aforizması). Dünyayı gezmenin insan zihninde yarattığı iki farklı aşamayı özetler. İnsan muazzam dağlar, devasa kültürler ve güzellikler gördüğünde önce kendi küçüklüğünü idrak eder ve büyülenerek susar (sözsüz kalır). O tecrübeleri sindirdikten sonra ise; edindiği tüm o bilgeliği, gördüğü farklı dünyaları çevresine (hikaye anlatıcısı olarak) aktaran zengin bir aydına dönüşür.