Empatinin, acıyı paylaşmanın ve insanın o en derin yalnızlık hissinden kurtuluşunun psikolojik şifresidir. İnsan büyük bir acı (keder) yaşadığında, genellikle "dünyadaki en yalnız kişi" olduğunu, kimsenin onu anlamayacağını hisseder ve o acının içinde boğulur (anlamsızlık). Ancak karşısındaki bir dostunun ona bakarken kendi acısını hissettiğini, onun için ağladığını (gözlerindeki o yansımayı) gördüğü an; o çekilen acı "yalnızlık" olmaktan çıkar, ortak ve onaylanmış ("anlamlı") bir insanlık durumuna dönüşür. Acının şifasının o acıyı ortadan kaldırmak değil, o acıyı "gören" bir kalbe yaslanmak olduğunu anlatır.