Bu isyankâr, karanlık ama bir o kadar da yaşama tutunan absürt itiraf, acı çeken bir ruhun hayata karşı geliştirdiği savunma mekanizmasını yansıtıyor. Bazen insan o kadar büyük haksızlıklara uğrar ki, pes edip ölmeyi veya yok olmayı düşünür. Ancak yazar, bu çaresizliğe teslim olmak yerine, içindeki öfkeyi bir yaşam enerjisine dönüştürmeyi seçer. Kendisine acı çektiren dünyaya, sisteme veya insanlara inat yaşamak, ayakta kalmak ve onlara rahat yüzü göstermemek, adeta bir intikam motivasyonudur. Söz, depresif bir yıkılmışlığın içinden fışkıran o hırçın, muzip ve kara mizahla dolu hayatta kalma inadını mükemmel bir şekilde özetliyor.