Sokrates'in felsefesine veya Dunning-Kruger Etkisi'ne (Cahil Cesareti) ait olan bu aydınlatıcı tespit, cehaletin neden sadece "bilmemek" değil, çok tehlikeli bir "hastalık" olduğunu açıklar. Gerçekten akıllı veya bilge olan biri, kendi eksiklerinin farkındadır ve sürekli şüphe duyar. Ancak "cahil" olan kişi, dünyayı bilmediği için kendi o küçük ve karanlık zihnini "evrenin merkezi" sanır. Hiçbir yeteneği (güzelliği, aklı) olmadığı halde kendini dünyanın en kusursuz ve en doğru (kibirli) insanı zanneder. Cehaletin en büyük kötülüğünün "bilmemek" değil, "bildiğini sanmanın getirdiği o küstahlık" olduğunu kusursuzca özetler.