Bu sert dini ve toplumsal eleştiri, maneviyatın nasıl dünyevi çıkarlara alet edildiğini anlatır. İnsanları inanca davet etmek veya dini yaşamak aslen ruhsal bir eylemken; tarih boyunca birçok güç odağı, dini kendi servetini büyütmek (açgözlülük), kitleleri kontrol etmek ve kendi statüsünü yüceltmek için bir araç olarak kullanmıştır. Tapınaklar ibadet yeri olmaktan çıkıp, kimin daha dindar olduğunu kanıtladığı riyakar bir gösteri arenasına dönmüştür.