(Ömer Hayyam'a ait olan) cahil çoğunluğun tahakkümüne karşı aydın insanın o muazzam derecede zeki, alaycı ve teselli verici rübaisidir (şiiridir). Sistemdeki makamları, medyayı ve gücü elinde tutan o kof ve bağnaz insanlar ("üç beş bilgisiz"), kendi cehaletlerini "en büyük ilim" sanırlar ve farklı düşünen gerçek aydınları dışlarlar. Şair; "Beni sevmiyorlar" diye üzülen aydına dönerek; cahilin (eşeğin) zaten sadece kendi gibi bir cahili (eşeği) alkışlayacağını; o ahmak sürüsünün seni sevmemesinin ve sana "kötü" demesinin aslında senin kaliteni (ve onlardan olmadığını) ispatlayan büyük bir "şeref (hayır)" olduğunu gülümseyerek öğütler.