Bu söz, yaşanmış deneyimin, teorik bilgiden veya dışarıdan bakış açısından çok daha değerli ve öğretici olduğunu vurgular. Felsefi olarak, bir durumu veya acıyı gerçekten anlamanın, o durumu bizzat deneyimlemekten geçtiğini öne sürer. Başkalarının gerçekliğini, kendi konforlu veya farklı perspektifimizden yargılamanın ya da onlara yol göstermeye çalışmanın anlamsızlığını ve hatta küstahlığını dile getirir.

Psikolojik açıdan ise empati yoksunluğuna ve bilgiçlik taslamaya karşı güçlü bir uyarıdır. Bir kişinin yaşadığı zorlukları veya kendine özgü deneyimleri, dışarıdan gözlemleyerek veya benzerini yaşamadan tam anlamıyla kavramak mümkün değildir. Alıntı, herhangi bir alanda, bir başkasının iç dünyasını veya karşılaştığı engelleri anlamadan, ona akıl vermeye kalkışmanın ne kadar boş ve saygısız olduğunu anlatır. Gerçek rehberliğin ancak ortak bir zeminde, yani benzer deneyimlerle mümkün olabileceğini savunur.