Bu söz, insanın kendini tanıması ve olgunlaşması sürecindeki iki büyük öğreticiyi (kayıp ve sevgi) tanımlar. Sahip olduğumuz şeylerin (sağlık, zaman, aile) kıymetini ancak onları sonsuza dek yitirdiğimizde (kayıpla) acı bir şekilde anlarız. Öte yandan, kime kalbimizi açtığımız, kimin için fedakarlık yaptığımız (sevgi) ise, bizim gerçek karakterimizin, sınırlarımızın ve kalbimizin ne kadar büyük olduğunun en dürüst aynasıdır.