Ralph Waldo Emerson'a (veya modern pedagojik yaklaşımlara) ait olan bu muazzam kural, eğitimin ve çocuk yetiştirmenin temel formülünü yerle bir eder. Geleneksel kültür, çocuğu aklı ermeyen, sürekli dövülerek veya bağırılarak "şekil verilmesi" gereken bir hamur (veya mal) olarak görür. Oysa yazar; "terbiye" (ahlak, özgüven ve karakter gelişimi) denen o büyük inşanın otoriteyle değil, o küçücük bedenin içindeki ruha tıpkı bir yetişkine davranır gibi hürmet etmekle ("saygıyla") başladığını savunur. Kendisine saygı duyulmayan bir çocuğun, ne kendisine ne de dünyaya saygı duymayacağını anlatan kusursuz bir anayasadır.