İnsanın hayattaki en büyük ironilerinden ve pişmanlıklarından birini özetleyen Anadolu deyişidir (veya tasavvufi bir tekerleme). İnsan gençken (veya tecrübesizken), eline geçen fırsatların, sağlığın, gerçek dostların veya büyük bir aşkın ("bulduğunun") kıymetini "bilemez" ve onları hor kullanıp kaybeder. Yıllar geçip de olgunlaştığında, hayatta neyin değerli olduğunu, kimin sevilmesi gerektiğini "bildiği" an geldiğinde ise; bu sefer de ne o gücü, ne o şansı ne de o insanları bir daha "bulabilir". Söz, tecrübenin her zaman her şey bittikten sonra gelen o acımasız ve gecikmiş doğasını muazzam bir sitemle anlatır.